Orzeczenia

Wyrok SN z dnia 21 listopada 1985 r. I PRN 90/85 – premia

Wyrok SN z dnia 21 listopada 1985 r. I PRN 90/85

Postanowienia regulaminu premiowania mogą uzależniać prawo do premii od wykonania konkretnych zadań premiowych. Pracownikowi nie przysługuje uprawnienie do premii nawet wtedy, gdy niewykonanie tych zadań nastąpiło z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy.

Przewodniczący: sędzia SN T. Kasiński. Sędziowie SN: W. Myga (sprawozdawca), A. Szczurzewski.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Franciszka B. przeciwko Przedsiębiorstwu Konserwacji Urządzeń Wodnych i Melioracyjnych w M. z siedzibą w S. o zwrot wydatków związanych z dojazdami do pracy i o premię na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 2 maja 1985 r.

uchylił zaskarżony wyrok w części oddalającej roszczenie o zwrot kosztów przejazdu i diety i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi Wojewódzkiemu – Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu do ponownego rozpoznania; oddalił rewizję nadzwyczajną w pozostałym zakresie.

Z uzasadnienia

Wnioskodawca. zamieszkały w W. zatrudniony jest u strony pozwanej od 1965 r. w charakterze majstra, pełniąc funkcję kierownika budów w zakresie konserwacji urządzeń wodnych i melioracyjnych. Pozwane Przedsiębiorstwo prowadzi wspomniane roboty na terenie kilku gmin województwa W. Twierdzi ono, że „stałym miejscem pracy” wnioskodawcy jest „teren, w którym realizowane są roboty”. Wnioskodawca natomiast twierdzi, że pozwane Przedsiębiorstwo wynajęło mu w S. pomieszczenie biurowe i magazynowe, w którym dokonuje rozliczeń robót, materiałów i odzieży roboczej, oraz pozostaje w stałym kontakcie z inwestorem tych robót melioracyjnych, tj. z miejscowym Oddziałem Wojewódzkiego Zarządu Inwestycji Rolnych w W. Z tej bazy w S. wnioskodawca dojeżdża na teren wykonywanych robót do sąsiednich gmin.

Do końca 1983 r. pozwane Przedsiębiorstwo wypłacało wnioskodawcy diety związane z dojazdami do pracy w terenie i z powrotem oraz zwracało koszty tych dojazdów środkami publicznej komunikacji. Poczynając od 1984 r. strona pozwana zaprzestała zwrotu kosztów przejazdów i diet, gdyż uważa, że przejazdy nie mają charakteru „podróży służbowych”, a wnioskodawcy przysługują świadczenia dla pracowników czasowo przeniesionych.

W lutym 1985 r. wnioskodawca wystąpił do Komisji Rozjemczej o zasądzenie od pozwanego Przedsiębiorstwa diet i zwrotu kosztów dojazdów do pracy i z powrotem za 1984 r. oraz części premii motywacyjnej za 1984 r.

Orzeczeniem z dnia 20 marca 1985 r. Terenowa Komisja Rozjemcza zasądziła od strony pozwanej na rzecz powoda diety i zwrot kosztów podróży za 1984 r. w związku z wykonywaniem pracy poza miejscem zamieszkania, zakwaterowania i siedzibą zakładu pracy oraz zobowiązała stronę pozwaną do wypłacenia potrąconej premii regulaminowej za 1984 r. Komisja Rozjemcza uznała dojazdy do pracy w terenie oraz powroty z pracy za „podróże służbowe” w rozumieniu przepisów uchwały nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. (M.P. z 1981 r. Nr 14, poz. 106 ze zm.), a odnośnie do premii ustaliła, że pozwane przedsiębiorstwo – wbrew regulaminowi premiowania – nie powiadomiło wnioskodawcy przed rozpoczęciem danego kwartału o wielkości zadań ustalonych dla niego na każdy kwartał. Wnioskodawca przekroczył wykonanie zadań w zakresie wartości i sprzedaży produkcji oraz planowanego zysku, a pozwane Przedsiębiorstwo nie dostarczyło wnioskodawcy – stosownie do jego zapotrzebowania – butów rybackich i samochodów wywrotek, czym przyczyniło się do niedotrzymania terminu wykonania robót.

Uwzględniając odwołania strony pozwanej, Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 maja 1985 r.

zmienił zaskarżone orzeczenie Komisji Rozjemczej i oddalił roszczenia wnioskodawcy.

Sąd ten uznał, że dojazdy wnioskodawcy z miejsca zamieszkania we Wrocławiu do miejsca pracy w S. nie są „podróżami służbowymi” w rozumieniu uchwały nr 90 Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1973 r. Jednocześnie Okręgowy Sąd uznał, że skoro wnioskodawca nie wykonał planowanych zadań rzeczowych, to nie przysługuje mu premia w pełnej wysokości.

Wyrok powyższy zaskarżył Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, który zarzucając rażące naruszenie art. 3, 7, 55, 61 i 72 ustawy o okręgowych sądach pracy i ubezpieczeń społecznych, w związku z art. 6 k.c. oraz art. 300 k.p., a także art. 3 § 2, art. 316 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. wnosił o uchylenie zstronie zakładu pracy, to zmniejszenie wysokości premii kwartalnych należy uznać za zasadne, a w konsekwencji rewizja nadzwyczajna w tej części podlegała oddaleniu jako nieuzasadniona.